منبع سایت کارگزارروابط عمومی مدت زمانی است که شاهد برگزاری زنجیره ای از جشنواره های روابط عمومی از نوع بین المللی گرفته تا سراسری و تخصصی در کشور هستیم. نفس برگزاری این جشنواره ها را باید به فال نیک گرفت چه این سلسله اقدام ها موجبات برانگیخته شدن توجه مسوولان اجرایی و اذهان عمومی به مقوله روابط عمومی و جایگاه آن در ساختار دیوانسالاری کشور خواهد شد. اما در ارتباط با برگزاری جشنواره های روابط عمومی نکاتی چند در خور تامل است . اول آنکه نباید اجازه داد پرونده جشنواره های روابط عمومی با برگزاری مراسم اختتامیه آنها بسته شود، بلکه باید این مراسم را به آغازی بر یک پایان تبدیل کرد و ساز و کاری را به وجود آورد که موضوعات و مباحثی که در طول مدت برگزاری یک جشنواره و عموما در پشت درهای بسته صورت گرفته با ایجاد یک جریان اطلاع رسانی شفاف، تاثیر گذار و پر جاذبه به سطوح مختلف جامعه منتقل شود. زیرا اولا اطلاع رسانی به قول معروف شاه بیت کلام هر روابط عمومی را تشکیل می دهد و به تبع آن انتظار طبیعی این است که متولیان برگزاری چنین جشنواره هایی به عنوان آگاه ترین افراد نسبت به این رسالت این واقعیت را بپذیرند که موضوع اطلاع رسانی رویداد مهمی چون جشنواره هایی به عنوان آگاه ترین افراد نسبت به این رسالت این واقعیت را بپذیرند که موضع اطلاع رسانی رویداد مهمی چون جشنواره روابط عمومی ها ، تنها پخش چند نیز تلویزیونی و درج چند خبر و گزارش کوتاه خبری همراه با نقطه نظرات چند مقام رسمی در رسانه ها خلاصه نمی شود. زیرا این نوع اطلاع رسانی واجد هیچ گونه پیام محتوایی که بستر ساز اندیشه روابط عمومی در سطح جامعه باشد، نیست. خصوصا در جشنواره هایی که به انتخاب روابط عمومی های برتر اختصاص دارند، حساسیت افکار عمومی برای پی بردن به آنچه که در فرآیند برگزاری جشنواره و ملاک و معیارهای انتخاب روابط عمومی های برتر گذشته است دو چندان می شود و بی پاسخ گذاشتن این حساسیت ها جفای بزرگی در حق خود روابط عمومی ها خواهد بود و دل خوش کردن به حضور رسمی و قراردادی در جشنواره هایی که هیچ گونه ارتباط روحی و عاطفی با مردم و صاحبان حق برقرار نکرده و بالاترین دستاورد آن لوح های تقدیر، جوایز و پاداش هایی بوده که در غیاب افکار عمومی به این یا آن مدیر روابط عمومی منتخب جشنواره اعطا شده است. این حرف کاملا درستی است که امکان حضور همه مردم یعنی سازندگان افکار عمومی در جشنواره های روابط عمومی ها وجود ندارد، کما اینکه اکثریت عظیمی از دوستداران سینما امکان آن را پیدا نمی کنند تا در انواع جشنواره های سینمایی که همه ساله در کشور ما یا سایر کشورها جهان برگزارمی شود، حضور پیدا کنند، اما فراموش نکنیم تفاوت بسیار عمده ای میان یک جشنواره فیلم و تئاتر و جشنواره هایی از قبیل جشنواره های روابط عمومی موجود است. یعنی اینکه فیلم ها و نمایشنامه هایی که در جشنواره ها درمعرض دید و داوری جماعتی محدود و یابه قولی خواص قرار می گیرد، بعد از اتمام جشنواره در سالن های سینماها و تئاترهای شهرها به نمایش گذاشته می شوند و همه کسانی که علاقه ای به سینما و تئاتر داشته باشند با خریدن یک بلیت فرصت تماشای آنها را پیدا می کنند ونیز این فرصت را به دست می آورند تا درباره کیفیت داوری هیات داوران جشنواره های روابط عمومی ها تنها به روی جمع اندکی از خواص گشوده است و تنها آنها هستند که با مترهای مخصوص به خود حاصل کار روابط عمومی های شرکت کننده را که حتی کیفی های آنها هم جنبه کمی دارد اندازه می گیرند و با معیارهایی که فقط خود می شناسند و اغلب هم با معیارها و ملاک های مورد نظر توده های مردم متفاوت است به عملکرد روابط عمومی ها نمره می دهند و در انتها حاصل ارزیابی های خود از حوزه های گوناگون عملکرد روابط عمومی ها را سربسته و فهرست وارد و بدون ذکر هر گونه توضیح و توجیه به اطلاع مردم می رسانند. اگر این واقعیت را هم قبول داشته باشیم که اقناع مخاطب و افکار عمومی یکی از وظایف و رسالت های مهم روابط عمومی هاست ، با نهایت تاسف باید بگوییم که تا به امروز برگزار کنندگان جشنواره هایی که هدف از آن انتخاب روابط عمومی های برتر بوده، به خرج نداده اند و به همین سبب نتوانسته اند برگزاری این جشنواره ها را به رویدادهای پر جاذبه ای در حد جشنواره فیلم فجر یا جشنواره فیلم کودک و امثالهم، بر ای قشر اندکی از افکار عمومی هم شده تبدیل کنند. هر کس این مدعا را قبول ندارد، می تواند از طریق یک نهاد یا (N.G.O) ثالث و بی طرف درباره آن تحقیق و افکار سنجی کند. اینکه فقط گروهی از مدیران و کارشناسان اجرایی واحدهای روابط عمومی سازمان های دولتی و یا استادان رشته های روابط عمومی و علوم ارتباطات دانشگاه ها چند روزی دور هم بنشینند وبه مطالعه و بررسی آثار مکتوب ومصور ارائه شده از عملکرد روابط عمومی های شرکت کننده در جشنواره بپردازند، اصلا آن چیزی نیست که جامعه و افکار عمومی از آن انتظار دارد و اظهار نظرهای موکد و تایید آمیز مقام های عالی رتبه کشور هم نمی تواند چیزی پر ارزش و اعتبار چنین جشنواره هایی بیفزاید، زیرا کسانی که حق داوری و اظهار نظر درباره کم و کیف و ضعف و قوت کار روابط عمومی ها را دارند، منحصر به این جمع محدود نیست، بلکه میلیون ها شهروند ایرانی از قشرهای مختلف فرهنگی و اجتماعی هستند که همه روزه با مراجعات خود به سازمان های مختلف عملکرد روابط عمومی های آنها را در ترازوی داوری قرار می دهند، اما در کمال تاسف برگزار کنندگان جشنواره های روابط عمومی ها از شدت تمرکز بر روی جنبه های صوری و تشریفاتی این جشنواره ها حق و جایگاه داوران واقعی را به دست فراموشی سپرده اند. به جرات می توان گفت که میان نوع داوری اکثریت مردم نسبت به عملکرد روابط عمومی های سازمان های دولتی با آنچه که در جشنواره ها توسط هیات داوران آنها ابراز می شود، تفاوتی فاحش وجود دارد. این تفاوت را می توان با ابزارهای بسیار ساده که یکی از متداول و دم دستی ترین آنها همان ستون ارتباطات مردمی روزنامه هاست، بازشناسی و ارزیابی کرد و اگر هیات داوران جشنواره از همین یک ابزار هم برای ارزیابی عملکرد روابط عمومی های شرکت کننده در جشنواره ها استفاده می کردند، می توانستند به حقایق روشن تر و واقع بینانه تری در ارتباط با عملکرد روابط عمومی ها دسترسی پیدا کنند. در مواردی حتی مشاهده می شوند، بعضی از روابط عمومی هایی که از نظر ساختاری و شرح وظایف ، موضوعیتی برای داشتن ارتباط مستقیم با مردم ندارند و مخاطبان اصلی آنها را عمدتا سایر دستگاه های دولتی یا بنگاه های خاص اقتصادی و پیمانکاران مختلف تشکیل می دهند، در ارزیابی داوران بعضی از جشنواره ها از نظر ارتباطات مردمی جزو روابط عمومی های برتر شناخته شد و برعکس بسیاری از روابط عمومی هایی که نوع خدمات سازمان های متبوع آن بر محور ارتباط دایمی و روزمره با آحاد مردم جامعه است و تا حدود نسبتاً زیادی هم در ایفای این بخش از وظایف خود موافق بوده اند، از این بابت در رتبه های پایین قرار گرفته اند. سلب اعتماد عمومی از نحوه برگزاری و کیفیت داوری جشنواره های روابط عمومی ها بزرگترین ضربه و خسارتی است که می تواند به اساس و بنیان روابط عمومی در کشور ما وارد شود و مشاهده می شود که برگزارکنندگان جشنواره های روابط عمومی بی توجه به این واقعیت بین که هر انسان آگاهی بر آن مهر تایید می زند، همچنان به تداوم روشی که در پیش گرفته اند اصرار می ورزند و به تنها چیزی که اهمیت نمی دهند، کیفیت نگاه و داوری افکار عمومی به حاصل کار هیات داوران این قبیل جشنواره هاست. نگاهی به فهرست روابط عمومی هایی که در اغلب جشنواره های انتخاب روابط عمومی های برتر به عنوان روابط عمومی های برگزیده هیات داوران معرفی می شوند ، حکایت از این واقعیت تلخ دارد که اغلب این روابط عمومی ها مربوط به سازمان هایی هستند که در مقایسه با دیگر سازمان ها از وضعیت مالی بسیار بسیار مساعدتری برخوردارند و روابط عمومی های آنها بدون احساس دغدغه و نگرانی از محدودیت های مالی سخاوتمندانه هزینه می کنند. مثلا در مقام ارزشیابی های کمی، روابط عمومی وزارتخانه فقیر، پرهزینه ، اما هر گونه منبع درآمدی مانند وزارت آموزش و پرورش با وزارتخانه هایی چون وزارت نفت، نیرو ، شرکت مخابرات و دیگر سازمان های مشابه دولتی که پول فراوانی در اختیار روابط عمومی هایشان می گذارند، اصلا با هم قابل مقایسه نیستند و خود این مقایسه یکی از ایرادهای اساسی است که بر جشنواره های انتخاب روابط عمومی های برتر وارد است، فارغ از اینکه ترازوی ارزیابی و مقایسه عملکرد کیفی این دو نوع روابط عمومی ها نیز برای افکار عمومی به درستی شناخته نیست و همان طوری که قبلا ذکر آن رفت در بسیاری از موارد میان تصوری که افکار عمومی ، یعنی مردم، یعنی کسانی که انتظار پاسخگویی واقعی از روابط عمومی ها را دارند، با آرایی که از سوی هیات های داوران این قبیل جشنواره ها صادر می شود تفاوت های فاحشی به چشم می خورد که وجود همین تفاوت ها کیفیت داوری ها را زیر سوال می برد. کسی قصد جسارت به ساخت استادان برجسته و فرهیخته دانشگاهی را که مسوولیت داوری در جشنواره های انتخاب روابط عمومی های برتر را بر عهده می گیرند، ندارد که یقینا آنها در چارچوب های مشخصی که از سوی متولیان امور این قبیل جشنواره ها تعیین می شود، وظیفه خود را به انجام می رسانند، ولی این احتمال وجود دارد که همان اساتید بزرگوار درخارج از آن چارچوب ها درارتباط با وضعیت کلی عملکرد روابط عمومی ها طرف سوال قرار گیرندبه رغم آنکه اغلب مدیران روابط عمومی های موجود شاگردان قبلی خود آنها بوده اند ، به گونه ای دیگر در این باره داوری و اظهار نظر خواهند کرد. پس با این اوصاف ممکن است سوال شود که تکلیف چیست و برای ارزشیابی عملکرد روابط عمومی ها و انتخاب برترین آنها چه باید کرد. پاسخ این سوال بسیار ساده و روشن است . پاسخ این است که اگر به راستی قصد ارتقای جایگاه و بهبود کیفیت عملکرد روابط عمومی ها در میان است باید مسوولیت انتخاب روابط عمومی های در میان است باید مسوولیت انتخاب روابط عمومی های برتررا بر عهده افکار عمومی و توده های مردم واگذاشت . چون تجربه ثابت کرده که مردم در همه حال بهترین، آگاه ترین و بی غرض و مرض ترین داواران نسبت به عملکرد تمامی ارکان دولت ها و حکومت ها و از جمله روابط عمومی ها هستند. این داوری تقریبا چیزی شبیه داوری هیات های منصفه در نظام دادرسی کشور های انگلوساکسون است که در هر محاکمه عده ای زن و مرد به طور تصادفی به منظور عضویت در هیات منصفه دادگاه یک فرد متهم انتخاب می شوند و هر رایی که آنها صادر کنند، مورد قبول دادگاه قرار می گیرد، اما چون داوری درباره کم و کیف کار روابط عمومی ها به عموم مردم یک جامعه مربوط می شود، اولا مسوولیت برنامه ریزی و برگزاری جشنواره های روابط عمومی ها باید کلا بر عهده نهادهای غیر دولتی یعنی (N.G.O) سپرده شود و ثانیا با طراحی و درج پرسشنامه های قابل فهم و درک برای عموم مرم خواسته شود تا به پرسش های مطرح شده در آن پرسشنامه ها که در برگیرنده جنبه های مردمی ، ارتباطی و اطلاع رسانی عملکرد روابط عمومی ها خواهد بود به اظهار نظر بپردازند و به منظور افزایش مشارکت مردم و نویسندگان صاحب نظر و درد آشنا در این گونه افکار سنجی ها ، برخی عوامل انگیزشی را هم برای پاسخگویان در نظر بگیرند. به عبارت دیگر داوری درباره کم و کیف عملکرد روابط عمومی ها باید به دو بخش مردمی و تخصصی تقسیم شود و تنها مسوولیت بخش تخصصی و علمی آن را استادان علم ارتباطات و جامعه شناسی بر عهده بگیرند، که در آن صورت از جمع بندی نتایج حاصله از هر یک از این دو بخش می توان عملکرد روابط عمومی های مطلوب و محبوب ومقبول اکثریت افکار عمومی را به دور از هر گونه لغزش و شائبه که به مثابه زهر مهلکی برای حرفه روابط عمومی در کشور ماست، انتخاب و به جامعه معرفی کرد. درباره آسیب شناسی جشنواره های روابط عمومی که تا به امروز تحت عناوین مختلف در کشور برگزار شده گفتنی بسیار است، اما نویسنده ترجیح می دهد، دیگر کسانی که خود را در حوزه روابط عمومی حرفه ای و عملی صاحب رای و نظر می دانند به منظور کمک به آینده این حرفه پرحرف و حدیث، با شجاعت و شهامت پا پیش گذارند و هر آنچه را که از قلم این نویسنده مغفول مانده است، با قلم خود به افکار عمومی منتقل کنند و ناگفته های مربوط به چنین جشنواره هایی را با مردم در میان بگذارند