رسانه‌هاي‌ جديد به‌ آن‌ دسته‌ از وسايل‌ ارتباطي‌ گفته‌ مي‌شود كه‌ داراي‌ سه‌ ويژگي‌ مشترك‌هستند: تعاملي‌ بودن‌، غير توده‌اي‌ (شخصي‌ بودن‌) و ناهمزماني‌ در انتقال‌ پيام (راجرز – 1986). اين‌گونه‌ وسايل‌ ارتباطي‌ كه‌ از دهه‌ 1980 با توسعه‌ تكنولوژي‌هاي‌ مخابراتي‌، ماهواره‌اي‌و رايانه‌اي‌ به‌ وجود آمدند، رقيبي‌ جدي‌ براي‌ رسانه‌هاي‌ ارتباط جمعي‌ محسوب‌ مي‌شوند.رسانه‌هاي‌ جديد الگوي‌ كار، زمان‌ تفريح‌، طول‌ دوره‌ آموزش‌، كيفيت‌ بهداشت‌، رابطه‌ بين‌مردم‌ و حكومت‌، مشتريان‌ و بازار را تغيير داده‌ و يا در آستانه‌ تحول‌ قرار داده‌اند. در حوزه‌فن‌ آوري‌ مخابرات‌، الكترونيك‌ و توليد اطلاعات‌ همه‌ چيز رو به‌ توسعه‌ است‌. بنابراين‌،رسانه‌هاي‌ جديد نه‌ فقط شيوه‌هاي‌ ارتباطي‌ را تغيير داده‌اند، بلكه‌ مي‌توان‌ گفت‌ جامعه‌اي‌جديد را خلق‌ كرده‌اند. هر يك‌ از رسانه‌هاي‌ راديو، تلويزيون‌، تلفن‌ و رايانه‌ مي‌توانند چندين‌ كاركرد ارتباطي‌داشته‌ باشند. براي‌ مثال‌، رسانه‌ تلويزيون‌ علاوه‌ بر نقش‌هاي‌ سنتي‌ شامل‌ اطلاع‌ رساني‌،آموزش‌، سرگرمي‌ و تبليغات‌، مي‌تواند خدماتي‌ از قبيل‌ ويديو، تلكس‌، تله‌ تكست‌، خريد وفروش‌، ارتباط دو طرفه‌ با سازمان‌هاي‌ دولتي‌ و خصوصي‌، سفارش‌ پخش‌ ويديويي‌، پست‌الكتروني‌ و ارتباط تلفني‌ و تله‌ كنفراس‌ را براي‌ مشتري‌ يا مخاطب‌ فراهم‌ كند. در همين‌ زمينه‌مي‌توان‌ به‌ كابرد آن‌ها در صنعت‌ نيز اشاره‌ كرد. به‌ عنوان‌ مثال‌، يك‌ شركت‌ خدمات‌ مسافري‌از ابزار ارتباطي‌ زير براي‌ برقراري‌ ارتباط برون‌ سازماني‌ مي‌تواند بهره‌مند شود: تله‌كنفرانس‌، تلفن‌ تصويري‌، نمابر تصوير ثابت‌،(ويديو استيل‌)، نمودار متحرك‌الكتروني‌، (فلوچارت‌) بانك‌ اطلاعات‌، پست‌ الكتروني‌، صفحات‌ وب‌ و تابلوهاي‌ الكتروني‌،بدون‌ آن‌ كه‌ از رسانه‌هاي‌ ارتباط جمعي‌ بهره‌اي‌ گيرد. در دنياي‌ جديد رسانه‌اي‌، ديگر جمله‌ «آزادي‌ مطبوعات‌ فقط به‌ كساني‌ كه‌ مالك‌ آن‌هستند، تعلق‌ دارد،» مفهومي‌ ندارد، زيرا مخاطبان‌ تنها مصرف‌ كنندگان‌ اطلاعات‌ نيستند، بلكه‌مي‌توانند به‌ راحتي‌ نظرهاي‌ خود را منتشر كنند. ارتباط از حالت‌ فرد با جمع‌ به‌ صورت‌ جمع‌ باجمع‌ در آمده‌ است‌ و قدرت‌ «برجسته‌ سازي» اخبار كه‌ زماني‌ در اختيار مطبوعات‌ بوده‌، براي‌گروه‌هاي‌ كوچك‌ و افراد هم‌ به‌ وجود آمده‌ است‌. فرايند ارتباط مخاطب‌ محور شده‌ است‌ وامكان‌ پژوهش‌ روي‌ اخبار و اطلاعات‌ براي‌ به‌ وجود آمده‌ است‌. تنوع‌ كانال‌هاي‌ ارتباطي‌ وچند رسانه‌اي‌ها قدرت‌ انتخاب‌ را افزايش‌ داده‌ است‌. اما در مقابل‌، بار اضافي‌ اطلاعات‌ وحجم‌ انبوهي‌ آن‌ قدرت‌ تصميم‌گيري‌ را براي‌ فرد دشوار كرده‌ است‌ و گروه‌هاي‌ مرجع‌جديدي‌ در حال‌ شكل‌گيري‌ هستند. از همين‌ روي‌ مي‌توان‌ به‌ فن‌ آوري‌هاي‌ تصميم‌گيري‌اشاره‌ كرد كه‌ در حوزه‌ مديريت‌ سازمان‌ها به‌ صورت‌ نظام‌ اطلاعات‌ مديريت‌، نظام‌ بازيافت‌اطلاعات‌ وارده‌، نظام‌ پشتيباني‌ اطلاعات‌ و نظام‌ تخصصي‌ دانش‌ فني‌ به‌ وجود آمده‌ است‌. به‌اين‌ ترتيب‌، فن‌ آوري‌هاي‌ ارتباطي‌ عمل‌ ارتباطات‌ در يك‌ سازمان‌ را در دو مرحله‌تصميم‌گيري‌ و انتشار شكل‌ مي‌دهند   ادامه مقاله